2026 — De steenlegging

Vandaag was er – na Luuk’s afscheid van eergisteren - opnieuw een gedenkwaardig moment…. de steenlegging. Luuk’s achterkleindochter van ‘bijna 8’ had twee stenen beschilderd met een kikker erop. Met een korte lieve tekst. Eentje voor Luuk, opa Kikker en eentje voor mij, oma Kikker. Dat ze voor mij ook een steen had beschilderd vond ik ontroerend. De steen van opa Kikker verdiende een mooie, gepaste plek. Mijn achterkleindochter en ik zouden ‘de steenlegging’ met z’n tweetjes doen en waren het erover eens dat de waterval de allermooiste plek zou zijn voor zijn gedenksteen. Bij de vijver waar ook de kikkers leven. Ze koos zelf de positie, het arrangement. Eerst zou het alleen opa’s steen zijn die zou worden gelegd, maar achterkleindochter van ‘bijna 8’ vond beide stenen samen leggen mooier. Dus daar liggen de stenen dan, zij aan zij. Op de waterval die opa Kikker ooit zelf heeft aangelegd. Mooier dan dat kun je het niet verzinnen. Wat zal hij supertrots zijn op dit prachtige liefdevolle gebaar.

1997 — Toen Luuk met veel esprit Louis Giebèls werd

Ik bewaar heel warme herinneringen aan Luuk en zijn sprankelende persoonlijkheid. Dan denk ik graag terug aan de jaren negentig van de vorige eeuw, toen onze samenwerking begon. In die periode was ik bezig allerlei nieuwe ontwikkelingen in de zorg in gang te zetten. Daardoor moesten ook veel medewerkers van zorgorganisaties van uiteenlopende pluimage worden opgeleid, onder meer op het gebied van moderne zorgvraagbepaling, kwaliteitsbeleid, financieel management en informatiebeleid. Eerst had ik daarvoor binnen de gelederen van mijn werkgeversorganisatie een eigen opleidingsbureau opgericht, maar op een gegeven moment werd de toestroom van cursisten te groot. Er was behoefte aan een grootschaliger aanpak. Dat werd de KMBV. Luuk heeft vervolgens de snelgroeiende stroom cursisten op voortreffelijke wijze in goede banen geleid. Het was prachtig om te zien hoe hij dat deed: innemend, charmant, professioneel en altijd met een eigentijdse uitstraling. Natuurlijk steeds samen met Simone. Toen ik aan die tijd terugdacht, moest ik ook glimlachen om de foto hiernaast. Die laat iets zien van de warmte, de humor en de levenslust die Luuk zo typeerden. Het is zo'n klein, spontaan moment dat voor mij nog altijd de sfeer van die jaren oproept. Ik hoop dat deze foto ook bij jou, Simone, en bij de kinderen mooie herinneringen oproept. Op de foto staat een attentie die ik van hem kreeg, verpakt in een doosje van Esprit (ook al veelzeggend). Daarin zat een briefje waarin hij mij bedankte voor de 2000ste cursist die hij via de systemen die ik in de zorgsector had geïntroduceerd, had mogen verwelkomen. Dat was een mijlpaal die hij wilde markeren met een gezellig diner. Het moet in de jaren negentig zijn geweest, ik schat rond 1997. Zijn tekst was in het Frans geschreven, omdat hij wist van mijn voorliefde voor de Franse taal. Let ook op de ondertekening: Louis Giebèls …... 😊 Charmant toch!

Architect en klusser

Wie dacht dat het keukeneiland iets van deze eeuw is, vergist zich. In de jaren 70 bouwde een pionier in Raalte eigenhandig een pseudo-tapvoorziening, waaraan men nonchalant of nostalgisch kon doen. Tuinarchitectuur kon je toen ook al aan hem toevertrouwen. En hij had het niet eens geleerd van zijn vader. A true self made man.

1976 — Lucky Luke & de Daltons

Mijn memoriam past niet binnen de 2000 tekens, dus maar even zo: https://heptalogos.com/Luuk.html

Luuk als onvermoeibare en liefdevolle vader

....en als professional met een groot hart voor zorg en onderwijs.

Luuk tijdens speech

Dit is Luuk toen hij nog midden in zijn ‘werkzame’ leven stond, zoals velen hem nog zullen herinneren. Hier spreekt hij het gezelschap toe dat bij elkaar is na het afstuderen van dochter Ellen in Groningen. Gut, wat was ik trots op hem (en natuurlijk op dochter Ellen). Luuk in z’n mooie Italiaanse pak en een speech waar de spetters vanaf vlogen, want dat hij zielsveel van z’n dochter hield en haar aanmoedigde het beste uit haarzelf te halen was overduidelijk. Tegelijkertijd wilde Luuk ook dat Ellen en zoon Sander zichzelf zouden blijven en dat hij het fijn zou vinden om naast hun vader, ook hun vriend te mogen zijn. Gewoon Luuk.

2022 — Luuk met schaap en Wiep

5 januari 2022. Naast dat Luuk altijd in was voor een grapje of gekkigheid, had hij een groot warm hart voor dieren. Voor eigenlijk alle dieren…. behalve muggen. Voor de vogels in onze grote tuin, waarbij hij z’n kleinkinderen het geroep van de Kievit, de Scholekster en de Grutto leerde te herkennen. Waarbij hij ze ook letterlijk nadeed qua geroep, waarom we natuurlijk vreselijk moesten lachen. Die Kieviten, Scholeksters en Grutto’s waren voor Luuk belangrijk omdat ze een nieuw seizoen en het begin van lente en zomer aankondigden. Het betekende iets heel positiefs voor hem. En dat probeerde hij over te brengen op zijn kleinkinderen. Naast teckel Wiep zit ook ‘Schaap’. En dat is een verhaal apart. Toen Luuk naar De Hartkamp verhuisde was de wereld voor hem daar vreemd. Maar hij vond een vriend… het schaap. Al snel had Luuk het schaap onder zijn hoede genomen, hoewel het schaap ‘algemeen bezit’ was van de bewoners op de afdeling. Maar Luuk was volhardend. Het schaap hoorde bij hem. Luuk mocht na korte tijd verhuizen naar een andere (kleinschalige) woning en was daar heel blij mee, maar het schaap moest natuurlijk mee. Dus het schaap ging mee. Hij stelde het schaap voor aan zijn nieuwe medebewoners die er allemaal vol bewondering over waren. Het schaap sliep naast Luuk z’n bed en zat naast z’n stoel. Toen kwam het ontstellende bericht dat het schaap terug moest naar de afdeling waar het schaap oorspronkelijk woonde, daar waar Luuk en het schaap elkaar gevonden hadden. Dat kon natuurlijk echt niet! We hebben alles in de strijd geworpen, hebben gedreigd om met spandoek voor de deur te gaan staan: ‘het schaap moet bij Luuk blijven’. Natuurlijk werd daarop positief gereageerd door De Hartkamp. Het schaap mocht bij Luuk blijven. Daarvoor waren Luuk en wij als familie heel dankbaar.

2024 — Luuk in luie stoel

December 2024. Luuk woont dan sinds 3 jaar op de Hartkamp. Hier zit hij in een luie stoel in de gezamenlijke woonkamer. Het begrip ‘luie stoel’ ziet hij toch wat anders. Het zal ook ’s niet. Je kunt er namelijk ook oefeningen in doen. Hoe creatief! Hoppa, benen over de armleuning en kijken hoever je achterover kunt hellen.

Opa Kikker

Toen ik 6 jaar oud was leerde ik Luuk (en Simone) kennen. Dat was heel spannend, als klein meisje in een hele onbekende situatie. Vanaf het eerste moment was er alleen maar warmte, liefde, gezelligheid en veiligheid. Met trots waren we het 'huishouden van Jan Steen'. Na uren in de tuin werken (de anderen dan, want ik was altijd verdwenen om met de hondjes over het land te struinen) eindigde de dag steevast in een gezellige chaos vol goocheltrucs en sterke verhalen. Uiteindelijk viel ik dan, tot groot plezier van Luuk, in slaap in de hondenmand. Niks was te gek. Wilden wij een boomhut, dan bouwde hij er een met twee verdiepingen. Hij kocht plastic afluisterapparatuur zodat mijn broer en ik de grote mensen konden afluisteren terwijl zij zaten te borrelen. Hoe hoger ik in een boom zat, hoe trotser hij was. Als ik het kampvuur wilde aansteken, stond hij naast me om me ervan te overtuigen dat ik dat zeker kon. Toen mijn man en later mijn dochter zich bij ons gekke huishouden aansloten, was Luuk al niet meer helemaal zichzelf. Ondanks alles hebben ook zij alleen maar warme herinneringen aan Luuk, opa Kikker. Die zal ik voor altijd blijven aanvullen met alle fijne en grappige momenten die ik heb verzameld. Hij grapte altijd dat hij geen opa was; hij was Luuk, en zeker geen oude opa. Maar lieve Luuk, voor mij ben je nooit iemand anders geweest dan mijn opa.

Herinnering aan Luuk

Luuk was mijn geestige, vrolijke en hartelijke schoonvader. Toen ik in 1999 opeens kwam binnenvallen als nieuwe schoonzoon van Luuk en Simone was het gelijk okay. Ik werd warm ontvangen en voelde mij vanaf dag 1 helemaal thuis. Luuk was een welbespraakte, ondernemende en creatieve geest en van vele markten thuis. Ook bleek dat huize Giebels in een soort park lag en dat dit park helemaal was bedacht en gecreëerd door Luuk (uiteraard met Simone aan zijn zijde). Als ik de oude foto’s bekijk van hoe het was toen zij daar kwamen wonen, dan zie ik een oude, vervallen boerderij met een weide en wat struiken hier en daar. Nu was het dus echt een park met hoge bomen, omheind met mooie struiken en met twee (!) prachtige vijvers. Hoe bedenk je het? Luuk deed dat. Ik denk ook aan de vele zomers en weekenden dat wij langskwamen, vaak met de kids. Altijd werd het een soort feestje met hapjes of bbq, uiteraard drankje erbij en mooie gesprekken over van alles en nog wat. Natuurlijk wel eerst nadat we in de tuin het nodige werk hadden verricht. Er was genoeg te doen en Luuk had altijd een plan van de dag. Grappig was dat de bespreking van dat plan vaak langer duurde dan de uitvoering, hij was erg gestructureerd. We konden er om lachen met elkaar. Thuis bij de familie Giebels was het gewoon leuk. Nu, jaren later kijk ik terug op een fantastische tijd met een top schoonvader/vriend die ook nog eens sinds 2006 mijn buurman was. Nooit gedoe, altijd positiviteit en lol, echt waar. Helaas waren de laatste jaren voor Luuk zwaar. Niets voor hem om zo langzaam de controle te verliezen. Dat is er ook. Maar, Luuk blijft bij ons in gedachten en gesprekken voortleven als de kanjer die hij was, dat is zeker.