Ter nagedachtenis van Luuk Giebels
Luuk werd op 1 oktober 1943 geboren in Deventer als 2e zoon in een gezin met uiteindelijk 5 zonen (Marcel, Luuk, Han, Rob en Frans). Vader werkte bij Auping in Diepenveen en moeder was gezinsmanager. In zijn jeugd zat Luuk bij de scouting. Hij kon goed pianospelen, iets wat hij tot kort voor zijn dood vol passie deed. Hij kon ook goed tekenen en heeft vooral rond zijn twintigste veel portretten gemaakt.
Luuk studeerde fysiotherapie in Utrecht en sprak nog vaak over zijn eerste buitenlandse reis naar Parijs in een oud eendje samen met goede vrienden, Gerrit van Noesel en Gé Rietman. Hij ontmoette Josephine (met wie hij 8 jaar getrouwd was), ging op een mintgroene woonboot in de Deventer binnenstad wonen en kreeg twee kinderen (Ellen en Sander). Op zijn 27ste werd hij hoofd fysiotherapie van het Deventer Geertruidenziekenhuis. Later richtte hij de Deventer Akademie voor Fysiotherapie op, die in die tijd vooropliep met modulair onderwijs met behulp van audiovisuele middelen. Toen de Akademie midden jaren 90 opging in een grotere Hbo-instelling besloot hij van pad te veranderen en richtte de KMBV op- een instituut voor deskundigheidsbevordering in de zorgsector. Dat instituut leidde hij tot zijn pensioen in 2005 samen met zijn vrouw Simone waarna hij het overdroeg aan opvolgers. Daarvoor al, maar toen helemaal werden tuinieren en klussen zijn grote hobby's. Zo bouwde hij eigenhandig een chalet voor de ouders van Simone zodat ze bij hen op het terrein konden wonen. Hij voelde zich helemaal thuis op het Sallandse platteland.
Daar werd hij ook trotse opa en overgrootvader van een heel stel heerlijke kids en was hij altijd in voor grappige verhalen, boomhutten bouwen, vuurtjes stoken en onverwachtse spelletjes. Toen zijn cognitieve vermogens achteruitgingen heeft hij nog een fijne tijd gehad bij de Hartkamp in Raalte. Op 8 juli overleed hij in het bijzijn van Simone, met wie hij 48 jaar samen was.
'fantastisch' en 'bliksem'
(Lucky Luke)
Medeleven
Gecondoleerd met het overlijden van Luuk. Ik herinner mij Luuk als een plezierig persoon om voor te werken. Goede herinneringen heb ik aan de tijd bij het Kikkersgat en daarna in Raalte. Veel sterkte met dit grote verlies voor al zijn naasten. Alle goeds,
Dikke knuffel, Fokje
Gecondoleerd en heel veel sterkte gewenst met het verlies van Luuk..
Marian
Ik was erg graag geweest. Maar weet: In gedachten ben ik bij jullie!
Heel veel sterkte vandaag, kracht en troost gewenst.
Folkert.
Herinneringen
1976 — ‘Mijn’ directeur
Ach lieve Luuk, mijn directeur op de Deventer Academie voor Fysiotherapie. Ik kwam op sollicitatiegesprek en het loket waar ik me moest melden, werd geopend door de bloedmooie Simone, helemaal in het zwart gekleed, laarzen tot over de knie! Daarna do...
2026 — De steenlegging
Vandaag was er – na Luuk’s afscheid van eergisteren - opnieuw een gedenkwaardig moment…. de steenlegging. Luuk’s achterkleindochter van ‘bijna 8’ had twee stenen beschilderd met een kikker erop. Met een korte lieve tekst. Eentje voor Luuk, opa Kikker en eentje voor mij, oma Kikker. Dat ze voor mij ook een steen had beschilderd vond ik ontroerend. De steen van opa Kikker verdiende een mooie, gepaste plek. Mijn achterkleindochter en ik zouden ‘de steenlegging’ met z’n tweetjes doen en waren het erover eens dat de waterval de allermooiste plek zou zijn voor zijn gedenksteen. Bij de vijver waar ook de kikkers leven. Ze koos zelf de positie, het arrangement. Eerst zou het alleen opa’s steen zijn die zou worden gelegd, maar achterkleindochter van ‘bijna 8’ vond beide stenen samen leggen mooier. Dus daar liggen de stenen dan, zij aan zij. Op de waterval die opa Kikker ooit zelf heeft aangelegd. Mooier dan dat kun je het niet verzinnen. Wat zal hij supertrots zijn op dit prachtige liefdevolle gebaar.
2023 — Kennismaking met Luuk
Luuk is er niet meer. Luuk heeft nu zijn welverdiende rust. Een bijzondere man is heen gegaan.. Er zijn veel herinneringen aan Luuk die ik niet zal vergeten, te veel.
Ik heb het voorrecht dat ik hem een paar jaar heb mogen meemaken en voor hem heb...
1997 — Toen Luuk met veel esprit Louis Giebèls werd
Ik bewaar heel warme herinneringen aan Luuk en zijn sprankelende persoonlijkheid. Dan denk ik graag terug aan de jaren negentig van de vorige eeuw, toen onze samenwerking begon. In die periode was ik bezig allerlei nieuwe ontwikkelingen in de zorg in gang te zetten. Daardoor moesten ook veel medewerkers van zorgorganisaties van uiteenlopende pluimage worden opgeleid, onder meer op het gebied van moderne zorgvraagbepaling, kwaliteitsbeleid, financieel management en informatiebeleid. Eerst had ik daarvoor binnen de gelederen van mijn werkgeversorganisatie een eigen opleidingsbureau opgericht, maar op een gegeven moment werd de toestroom van cursisten te groot. Er was behoefte aan een grootschaliger aanpak. Dat werd de KMBV. Luuk heeft vervolgens de snelgroeiende stroom cursisten op voortreffelijke wijze in goede banen geleid. Het was prachtig om te zien hoe hij dat deed: innemend, charmant, professioneel en altijd met een eigentijdse uitstraling. Natuurlijk steeds samen met Simone. Toen ik aan die tijd terugdacht, moest ik ook glimlachen om de foto hiernaast. Die laat iets zien van de warmte, de humor en de levenslust die Luuk zo typeerden. Het is zo'n klein, spontaan moment dat voor mij nog altijd de sfeer van die jaren oproept. Ik hoop dat deze foto ook bij jou, Simone, en bij de kinderen mooie herinneringen oproept. Op de foto staat een attentie die ik van hem kreeg, verpakt in een doosje van Esprit (ook al veelzeggend). Daarin zat een briefje waarin hij mij bedankte voor de 2000ste cursist die hij via de systemen die ik in de zorgsector had geïntroduceerd, had mogen verwelkomen. Dat was een mijlpaal die hij wilde markeren met een gezellig diner. Het moet in de jaren negentig zijn geweest, ik schat rond 1997. Zijn tekst was in het Frans geschreven, omdat hij wist van mijn voorliefde voor de Franse taal. Let ook op de ondertekening: Louis Giebèls …... 😊 Charmant toch!